wrony

Zaczęło się od dowcipu, już nawet nie pamiętam o co w nim chodziło. Finał finałów wszystkie ciekawe, ambitne, zaangażowane dziewczyny stały się wronami i mówiły do siebie per Wrono (Izo L. twórczyni tego terminu – gorące pozdrowienia).
Oczywistym było, że gdy zdecydowałam się na rozpoczęcie pisania blogu dla takich właśnie kobiet, nazwę go Wrony.

Spójrzmy na definicję w Wikipedii:
Wrona, wrona siwa (Corvus cornix) – gatunek średniegoptaka z rodziny krukowatych, zasadniczo wędrowny, choć duża część osobników jest już osiadła (zwłaszcza populacjemiejskie). Występuje w Europie od Półwyspu Apenińskiego iŁaby po Ural.

W Polsce średnio liczny ptak lęgowy. Najliczniejsza w górach i na pogórzu, w dolinach rzek i nad jeziorami. Od lat 30.ubiegłego wieku zaczęła gnieździć się w Warszawie, a później także w innych większych miastach (Poznań – od lat 50., Wrocław, Kraków, Gdańsk – od lat 70.). Dawniej w pobliżu dużych miast zimowała także duża liczba ptaków ze wschodu Europy, obecnie przylatuje ich znacznie mniej, a na zimowych noclegowiskach dominują ptaki z populacji osiadłych.^[2]

Dla kogo ten blog? Dla kobiet ambitnych, aktywnych nie tylko zawodowo, mieszkających w dużych miastach lecz nie koniecznie z nich pochodzących. Zmagających się z codziennym życiem, próbujących pogodzić życie prywatne z życiem zawodowym. Ciągle poszukujących, ciągle za czymś goniących, nie mogących usiedzieć w miejscu. Wiecznie rozwijających się, tych uczęszczających na liczne kursy, bądź tych konsumujących tony książek i poradników czy tych surfujących godzinami po sieci, oraz dla tych, które to wszystko mają w planach, ale wciąż nie wyrobiły się z czasem  .

Pozdrawiam,

Monika Biedrzycka vel Pani Wrona

Zdjęcie: Corvus Cornix by Sir Sabbhat

Zdjęcie na górze strony: Oh mon héros [Aka Suleiman Poher]