Dla tych, którym nie udało się dostać biletów – koncert onlinowy z Music Hall of Williamsburg z 02.04.2009.

Zobacz cały koncert na baeblemusic.com

O zespole:

Beirut – zespół założony przez Zacha Condona, ur. 13 lutego 1986 r. w Santa Fe. Pierwsze oficjalne wydawnictwo sygnowane nazwą Beirut powstało przy udziale Jeremiego Barnesa (Neutral Milk Hotel, A Hawk and a Hacksaw) oraz Heather Trost (A Hawk and a Hacksaw); była to kombinacja folku i stylów charakterystycznych dla Europy wschodniej. Głównym instrumentem Condona jest ukulele. Nie gra on na gitarze, gdyż uraz nadgarstka nie pozwala mu objąć gryfu.

Condon w wieku 15 lat stworzył pod nazwą Realpeople elektroniczne nagranie lo-fi, pt. The Joys of Losing Weight (w stylu Scenic World z Gulag Orkestar) świadomie nawiązując do The Magnetic Fields. W wieku 16 lat nagrał kompletną płytę doo-wop zainspirowaną przez Frankie Lymon & the Teenagers. Zach wydał także (jako 1971) EP zawierającą 3 utwory, zatytułowaną „Small Time American Bats”. Album został nagrany w latach 2001–2002 i nigdy nie został oficjalnie wydany. Condon uczęszczał do Santa Fe High School. Porzucił jednak szkołę, by w wieku 16 lat ruszyć w podróż po Europie, gdzie odkrył bałkańską muzykę, w szczególności orkiestrę Bobana Markovića i Gorana Bregovića.

W roku 2006 Beirut wydał w Ba Da Bing dwie płyty Gulag Orkestar i Lon Gisland, obie dostępne także w rozszerzonej wersji Gulag Orkestar LP wydanej przez 4AD. Pierwszy oficjalny teledysk powstał do piosenki „Elephant Gun”. Reżyserią zajęła się Alma Harel. Drugi teledysk dla piosenki „Postcards from Italy” został również wyreżyserowany przez Almę Harel. Stroje do obu teledysków zaprojektowała Lauren Tafuri.

Podczas koncertów Zach Condon występuje z akompaniamentem znajomych – Perrinem Cloutierem (wiolonczela i akordeon), Jasonem Poranskim (gitara, mandolina, ukulele), Nickiem Petree (perkusja), Kristin Ferebee (skrzypce), Paulem Collinsem (instrumenty klawiszowe, tamburyn, ukulele), Jonem Natchezem (saksofon barytonowy, mandolina, „dzwoneczki”) oraz Kelly Prat (trąbka). W kolejnych miesiącach 2007 roku Zach wystąpił gościnnie jako trębacz na drugim albumie Get Him Eat Him zatytułowanym Arm Down.

Płyta Beirutu, The Flying Club Cup, wyciekła do Internetu 25 sierpnia 2007 roku. Oficjalnie w sklepach i na internetowych stronach muzycznych pojawiła się 9 października 2007.

Dyskografia:

żródło: myspace, wikipedia, youtube, baeblemusic,

Moralność seksualna, aborcja, antykoncepcja, homoseksualizm, konkubinaty, celibat księży, kapłaństwo kobiet – te tematy powracają stale w niniejszej książce. Są jednak również wątki poboczne: stosunki ekumeniczne z anglikanami i prawosławnymi, dialog z Żydami oraz kwestia kanonizacji Piusa XII, teologii wyzwolenia, wypaczenia Kościoła katolickiego na przestrzeni wieków (irlandzkie zakony sióstr magdalenek), perypetie włoskich ateistów żyjących „w cieniu San Pietro”. Sprawa Bankiera Boga – Roberto Calviego, tajemnice Zimnej Wojny i walki z komunizmem, niewyjaśnione śmierci w Watykanie, jak na przykład ta Aloisa Estermana – komendanta Gwardii Szwajcarskiej. Kto i dlaczego zamordował Calviego? W jaki sposób sfinansowano „Solidarność” i wojnę o Falklandy-Malwiny? Kto stał za zamachem dokonanym przez Mohammeda Ali Agcę? Jakie były powiązania Watykanu z lożą P2? Dlaczego ciało bossa bandy z Magliany, Renatino De Pedis, przez tyle lat spoczywało w krypcie w jednym z rzymskich kościołów?

Autorka nakreśla skomplikowane tło historyczne pontyfikatu papieża-Polaka, który z jednej strony zrobił wszystko, aby walczyć z komunizmem i pomóc „Solidarności” w Polsce, z drugiej natomiast podał rękę dyktatorom w Chile i Argentynie, nie dopuszczając, aby w Ameryce Południowej rozwinął się ruch lewicowej teologii wyzwolenia.

„Żyjąc we Włoszech przez piętnaście lat nauczyłam się, że Kościół nie jest monolitem, że katolicy mają wiele dusz – od konserwatywnej, przez umiarkowaną, po progresywną, a nawet rewolucyjną. O takim katolicyzmie opowiadam właśnie w tej książce” mówi Agnieszka.

Potępienie homoseksualizmu jako zwyrodnienia, porównanie aborcji do Holocaustu oraz przeciwstawianie się środkom antykoncepcyjnym oraz świadomemu planowaniu rodziny z ich pomocą, stały się przyczyną tego, że światowa opinia publiczna zaczęła krytykować tę politykę papieża i sprzeciwiać się jej otwarcie, uznając ją za „nieludzką”.

Moja kopia książki jest w drodze, dlatego posłużę się  recenzją Macieja Psyka z Wystąp.pl, który tak oto zachęca do przeczytania książki Agnieszki:

‘Książka Agnieszki Zakrzewicz „Papież i kobieta” jest doprawdy niezwykła i jeśli ona nie wywoła dyskusji i fermentu intelektualnego to raczej nic już go nie wywoła. Nie dlatego, że skrzy się inteligentnym dowcipem, którego samo zrozumienie wymaga zdolności smakowania słów i aluzji a kandydatów do podobnej repliki przyszłoby szukać ze świecą. I nawet nie dlatego, że jest to zbiór najlepszych artykułów i wywiadów polskiej korespondentki zagranicznej – dorobek wielu lat pracy „w cieniu San Pietro”. Nie, z tych powodów książka byłaby jedynie bardzo dobra. O jej unikalności świadczy co innego. Same poruszane tematy i sposób przedstawiania rzeczywistości, który w kontekście osoby Jana Pawła II jest w Polsce prawie w ogóle nieznany.

Jest paradoksem i smutną konsekwencją przyjętej konwencji, że najmniej pontyfikat polskiego papieża zdają się znać Polacy. W świadomości społecznej dominują jego żarty i dykteryjki związane z jego osobą – fenomenalne porywanie tłumów, „niech żyje łupież”, spływy kajakowe w młodości, ekumeniczny wymiar kichnięcia, aktorskie zaciąganie gwarą. Kulminacją tej narracji stały się „kremówki papieskie”, na które młody Karol Wojtyła chodził przed wojną.(…)

Dzięki rozpętaniu histerii i mówieniu o osobie a nie jej poglądach nie groziło podjęcie dyskusji na tematy, które zdominowały pontyfikat Jana Pawła II poza Polską. Koncentrują się one wokół tego co Kościół nazywa „etyką seksualną” czyli praw kobiet i praw reprodukcyjnych – kapłaństwa kobiet, antykoncepcji i aborcji. To te sprawy – a nie kremówki – stały się symbolem jego pontyfikatu i to one kładą się na nim cieniem. To one wreszcie są zdemistyfikowaną teologią, której niemal z definicji zrozumieć nie sposób. Język, który proponuje Autorka nie jest językiem braku szacunku do wiernych lecz przeciwnie – odkrywania przed nimi prawdziwych poglądów i interesów Kościoła katolickiego i jego papieża ukrytych za zasłoną dymną bulli, adhortacji, encyklik i dowolnie wybieranych cytatów z Biblii. Jest to język, który dominuje w dyskursie międzynarodowym a jednak w Polsce – gdzie Jerzy Urban szuka sprawiedliwości w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu po skazaniu za dosadną krytykę Jana Pawła II osiem lat temu – całkowicie niespotykany. Notabene Urban mógł być skazany „dzięki” potraktowaniu Karola Wojtyły jako lidera Watykanu przez wymiar sprawiedliwości czyli dzięki temu za co naganę otrzymał Sławiński. Czy więc akt oskarżenia w jego sprawie nie był – jak nazwała to Agnieszka Kublik z „Gazety Wyborczej” – „grubiaństwem”? Wniosek z tego, że polska prokuratura obraziła Ojca Świętego po to by walczyć z obrażaniem Ojca Świętego. Nie trzeba dodawać, że rozwiązania prawne w Polsce są tak dalece jak to tylko możliwe zbieżne z doktryną katolicką. Uniemożliwienie dyskusji poprzez odebranie informacji i prawa do krytyki służy także zachowaniu politycznego status quo zawarowanego w dziesiątkach ustaw, na czele z całkowitym opanowaniem systemu edukacji. To dlatego „katolicyzm dionizyjski” był i jest wspierany przez władze państwowe, z tragicznie zmarłym prezydentem Lechem Kaczyńskim na czele.

„Papież i kobieta” to lektura obowiązkowa dla katolików uważających się za inteligencję. Zwraca im godność stłamszoną informacjami Katolickiej Agencji Informacyjnej o tym z ilu tysięcy jaj i kilogramów mąki zrobiono największą kremówkę na świecie. Przywraca nadzieję, że katolicyzm nie jest synonimem upośledzenia umysłowego. Mówi więcej o współczesnym Kościele niż może powiedzieć Centrum Myśli Jana Pawła II ze swoim księgozbiorem 3000 książek. Co zaś najważniejsze – być może po raz pierwszy przybliża Polakom nauczanie polskiego papieża.

Jak kupić książkę?

Wystarczy się zalogować w portalu www.racjonalista.pl.

Tytuł: Papież i kobieta
Autor: Agnieszka Zakrzewicz
Miejsce i rok wydania: Wrocław 2010
Wydawca: Racjonalista
Liczba stron: 239
Wymiary: a5
ISBN: 978-83-924370-3-1
Cena: 26,50 zł
http://www.racjonalista.pl/ks.php/k,1933

źródła: informacje od wydawcy,  wystąp.pl, Bez Granic.

Bardzo się uśmiałem zobaczywszy niedawno w pewnym czasopiśmie podróżniczym tekst o „jednej z najmniejszych wysp greckich, na której mieszka tylko 1300 osób”. Otóż wyspa mająca taką populację doprawdy nie może być zaliczona ani do kategorii „mała” ani tym bardziej „najmniejsza” – wie to każdy, kto był na Lipsi, Tilos, Simi czy Anafi.  Dziś więc mam dla Was historyjkę o wyspie naprawdę mikro (używając języka Greków) – mianowicie Kastellorizo. To wyspa do innych niepodobnej, spędziłem tam kilka dni już po raz wtóry, i już wiem, że to nie było moje ostatnie słowo. Bo – jak powiedziała Monika, prowadząca wraz z mężem knajpkę pod dzikim winem – kto tu raz przyjedzie – zawsze wraca. Wie, co mówi. Wróciła i została, 14 lat temu.

Kastellorizo na stałe zamieszkuje 250 rdzennych mieszkańców. Do tego doliczmy stu żołnierzy oraz albańską, bułgarską, rumuńską i gruzińską siłę roboczą. W sezonie kilkakrotnie więcej, głównie Australijczyków, bo drugim greckim miastem świata po Atenach nie są Saloniki, tylko Melbourne, gdzie osiedli pół wieku temu uciekinierzy z niespokojnej wówczas Hellady i dziś przysyłają tu swoje dzieci i wnuki na wakacje. Jedyny hotel na wyspie, zapytany o dostępność miejsc we wrześniu, z uśmiechem odparł: oh sorry, we are full all september, we have four australian weddings…

Wysepka ma lotniseczko, z którego latają na Rodos samolociki (38€ one way); ma także pocztę, posterunek policji, jedną taksówkę, autobus, bankomat, kilka supermarketów, piekarnię, przejście graniczne, szpitalik, porcik i cudownych mieszkańców.

Przejście graniczne jest potrzebne po to, żeby turyści mogli w ramach jednodniowej wycieczki popłynąć sobie do oddalonego o 3 km tureckiego miasta Kas, a turyści z Kas przypłynąć na Kastellorizo. To „otwarcie” grecko-tureckie jest czymś stosunkowo nowym, jak wiemy oba państwa nie darzą się sympatią, co zupełnie nie ma przełożenia na stosunki mieszkańców obu miejscowości, jak mi powiedziano – odwiedzających się wzajemnie i darzących sympatią. Poza tym przyjaźń w tym wypadku jest wymuszona geografią. Otóż ponieważ na Kastellorizo, że się tak wyrażę – nic nie ma – wszystko musi być sprowadzane z oddalonego o 120 km Rodos. Niedawno odkryto, że znacznie sprawniej można kupić potrzebne rzeczy w sąsiednim przecież -choć będącym za wodą i za Unią – Kas. Zdaje się, że nie do końca to legalne, ale podobno grecka służba graniczna przymyka oko.

Kastellorizo ma jedną miejscowość, ale jakby w dwóch dzielnicach. „Centrum” – to nadbrzeże w kształcie litery U, gdzie life goes on.  Wieczorem, kiedy wszyscy wychodzą jeść, nadbrzeże robi się zagadkowo gwarne, podczas gdy za dnia wydaje się być magicznie pustawe. Ale tak to w Grecji już jest.  Napisałem jednak, że ta wyspa do innych niepodobna. I zwróćcie uwagę, że domki, kamieniczki właściwie, nie są pomalowane w tradycyjne greckie biało-niebieskie kolory. Są tak barwne, że przypominają raczej całą swoją konstytucją nadbrzeże jednej z arterii Wenecji (z tym, że bez smrodu). Dlatego mimo maleńkości swojej Kastellorizo jest bardzo miejskie, jeśli to odpowiednie słowo.

Wyspę można zwiedzić w godzinę. Spacer wzdłuż nadbrzeża zabiera góra pół godziny, do tego zamek górujący nad miasteczkiem i właściwie to wszystko. Mimo to – uwierzcie – nie chce się stamtąd wyjeżdżać. Nawet mimo tego, że na Kastellorizo nie ma plaży. Hotel Megisti udostępnia za darmo leżaki i parasole na połowie swojego tarasu, stamtąd można zażywać kąpieli słonecznych i morskich w cudownie czystej wodzie (cztery miejscowe żółwie morskie nie mogą się mylić). Ewentualnie można wybrać się na rejs dookoła wyspy, popłynąć na sąsiadujące jeszcze mniejsze i niezamieszkałe wysepki albo – co polecam – zobaczyć błękitną grotę.  Żeby tam się dostać przesiadamy się z jachtu na motorówkę, zniżamy głowy, żeby nie nabić sobie guza i… jesteśmy w jednej z największych grot Morza Śródziemnego.  Ponieważ przesmyk łączący grotę ze światem jest bardzo wąski, światło wpadające doń łamie się w taki sposób, że oświetla wodę na niebiesko. Krótkie nawet pływanie w tym miejscu jest jedną z tych chwil, dla których się żyje, uwierzcie. (Mimo, że na jachcie po drodze z portu do groty zahaczyłem o Rygę. Dwukrotnie.)

Gdy nad Kastellorizo zapada zmierzch wspinamy się na zamek. Stamtąd widać całe miasteczko w promieniach zachodzącego słońca.  I tutaj był opis tego widoku, ale byłem zmuszony go usunąć z powodu egzaltacji stylu i słownictwa.

Na zakończenie – wyspa tania nie jest. Nocleg w hotelu Megisti kosztuje w sezonie 130€ za dwójkę, oczywiście z sea view. Jest mnóstwo kwater prywatnych, trzeba pytać. Ceny – od 30 do 70€, te najtańsze bez widoku na wodę. Wycieczka do Kas – 20€; tyleż do groty; frappe i piwo 3€, woda mineralna 1,5l – 1€ (o 40% więcej niż gdzie indziej).  Ale warto. Bo przecież – jak pamiętamy z reklamy – „obiad w restauracji 25€; wspomnienia z wakacji – bezcenne”.

Autor: Rafał Turowski

Autor jest dziennikarzem Chilli Zet.

Po dłuższej przerwie, wrona znowu kracze… Dzisiaj o szalonych ludziach. Czyli opowieści o życiu bezwzględnie rywalizujących pracownikach agencji reklamowej z nowojorskiej Madison Avenue. O ludziach kierowanych głównie przez swoje nabrzmiałe ego, którzy tworzą sztukę ze sprzedaży. Tak, tak. Mad Men powraca już 25 lipca na AMC 4 seria wielokrotnie nagradzanego serialu.

Tęskniliście za Donem Draperem i resztą gwiazd, zdominowanej przez mężczyzn reklamy lat 60tych? Za ich mistrzostwem, kreatywnością, błyskotliwością? Wyczynami zawodowymi i nazwijmy to salonowymi? Za ultrakobiecą Joan i próbującą udowodnić swą równość Peggy? I setek nic nie znaczących i ścielących się gęsto panien stanowiących tło? W tej serii będzie ich więcej bo jesteśmy świadkami zmiany w obyczajach jaka nadeszła wraz z latami 60-tymi. Swiat sie zmienia.

Klimat Mad Men w pigułce:
‘Jesteś w ich świecie, naucz się mówić ich językiem’
‘Tylko nie zachodź w ciążę’
‘Chłopaki pozostaną chłopakami, nie?’
‘Bobby schowaj zabawki do pudełka, nie jestem twoją służącą’
‘Ile razy mam ci powtarzać, biznes finalnie sprowadza się do zdania – nie lubię tego gościa’
‘Wyniki badań pokazują: zasady są po to by je łamać’

A mówiąc o zasadach oto kilka z nich będących wyznacznikiem świata Mad Menów w czwartej serii:

Zasada 1. ‘Kiedy bóg zamyka drzwi, rozsuwa zamek sukienki’ – romanse, czyli różne definicje tego co dobre a co złe.
Zasada 2. ‘Jest takie miejsce, w którym dozwolony jest płacz – to twój dom’ – czyli dramaty i różne porady jakich ludzie udzielają, zazwyczaj błędne, a gdy okażą się być słuszne, słuchający ich postępują inaczej.
Zasada 3. ‘Chcemy by nasza firma była tą, w której wszyscy pracownicy mają domki letniskowe’ – czyli teksty, których się nie zapomina
Zasada 4. ‘ Tylko nudni ludzie się nudzą’, czyli o różnicy pomiędzy stylem wychowania dzieci w latach 60tych a obecnymi. Stylu, który teraz wpakowałby niejednego rodzica w poważne kłopoty.
Zasada 5. ‘Nos w dół i skup się na tym co robisz’, czyli o pracy z papierosem i szklanką whiskey w ręku ale co ważniejsze o szaleństwie rozrywek w jej przerwach.

MadMen to serial pokazujący przede wszystkim jak bardzo zmienił się świat. Jak skomplikowany, sztywniejszy, ograniczający, czasem mniej fascynujący. Przede wszystkim jednak pokazuje drogę, jaką przeszły kobiety. Z miejsca, w którym bywały tylko pięknym dodatkiem do mężczyzny bądź mało znaczącym pracownikiem w firmie, do pełnowartościowego partnera w biznesie z wszystkimi tego przywilejami. I choć często mamy zastrzeżenia do pełni równouprawnienia, warto spojrzeć wstecz i docenić te z kobiet, które nam to umożliwiły.

Autor: Monika Biedrzycka

źródła: youtube, amctv.com,

Jeśli przez trzy ostatnie lata głodni byliście tego szorstkiego, lekko skrzypiącego w takt bujających funky rytmów głosu, uważajcie – oto nadchodzi Macy Gray z nowym albumem zatytułowanym ‘The Sellout’. Premiera zapowiedziana jest na 22 czerwca 2010. Pierwszy singiel pod jakże dużo mówiącym tytułem ‘Beauty in the World’ można już zakupić na iTunes i Amazon.

Branża już teraz okrzyknęła płytę wielkim wydarzeniem a ‘Beauty in the World’ uznana jest za pewniaka na przebój lata na całym świecie. Srednia ocen na iTunes: *****

„The Sellout opowiada o tym jak znalazłam moje wybawienie w byciu po prostu mną samą zamiast bycia osobą, jaką inni ludzie myślą abym była” mówi Macy.  ”Znalazłam się w takim miejscu mojej kariery, kiedy to próbowałam robić wszystko o co mnie poproszono do tego stopnia, że zgubiłam gdzieś prawdziwą Macy Gray. Spędziłam ponad rok pracując nad tym albumem bez najmniejszej presji czy opinii. Wybierałam współtwórców, producentów i towarzyszących mi artystów, którzy byli bliscy mojemu sercu. W rezultacie, moja płyta naprawdę oddaje moją osobowość. Mam poczucie, że w końcu zrobiłam album na miarę moich możliwości i taki, który będzie doceniony przez moich fanów.”

Zobaczcie sami:

I tradycyjnie trochę wspomnień:

Macy Gray, właściwie Natalie Renee McIntyre (ur. 6 września 1967 w Canton w stanie Ohio). Karierę muzyczną rozpoczęła w 1999 roku albumem „On How Life Is”, który zdobył uznanie zarówno publiczności jak i krytyków. Jest laureatką nagrody Grammy – otrzymała ją pięć lat temu w kategorii najlepsza wykonawczyni muzyki pop. Najbardziej znane piosenki Gray to „I Try”, „Sweet Baby” (powstała we współpracy z Erykah Badu), „Sexual Revolution”, „Sex-O-Matic Venus Freak”, „When I See You”czy świątecznej piosenki „Winter Wonderland”.

Współpracowała także z takimi gwiazdami muzyki jak Carlos Santana, The Black Eyed Peas, Fatboy Slim a przy okazji ostatniej płyty „BIG” współpracowali z nią Natalie Cole, Fergie, Justin Timberlake i Will.i.am, który był również jej producentem. Macy Gray jest również założycielką MGRAY Music Academy. W 2007 roku wzięła udział w dyskusyjnym programie stacji MTV - „The Naked Truth About Boys And Girls”.

Od 21 września 2009 do 23 września 2009 roku brała udział w programie Dancing with the Stars , gdzie zajęła 15 miejsce (na 16 możliwych) jej partnerem był Jonathan Roberts.

źródła: usmagazine.com, macygray.com, youtube, myspace,

Prace Bana Tour‘a zafascynowały mnie jakiś czas temu. Przydymione, lekko trupie twarze i postaci z krwistoczerwonymi plamami ust. Intrygująco niepokojące obrazy Kanadyjczyka z Vancouver przyciągają.
Tour zawdzięcza swoją rozkwitającą karierę swej fascynacji zachowaniem ludzkim, które z sukcesem przekłada na intensywnie piękne portrety. Jego prace nazywane bywają wizualną antropologią. Przez blisko dekadę Tour uwiecznił i skatalogował całkiem pokaźną galerię dziwnie fascynujących bohaterów poskładanych ze strzępków codziennej prawdy pomieszanej z fikcją.

“Określiłbym moje prace jako wizualny pamiętnik różnych charakterów i osobowości” mówi 29-letni artysta. “Moje podejście do tematu jest za każdym razem inne. Ale prawdą jest, że kradnę różne elementy ciekawych ludzi, tych realnych bądź fikcyjnych, zwierząt, przedmiotów z którymi mają kontakt a następnie składam je, tak by były wizualnie ciekawe. Sądzę, że te z moich prac, które cieszą się największą popularnością, mają w sobie pewną tajemnicę, która pozwala widzowi na interpretacje swojej własnej historii.”

Choć własna interpretacja widza odgrywa kluczową rolę w tym jak dzieła Tour’a są odbierane, równie ważny jest element osobistego połączenia. Bogate treści emocjonalne wbudowane w każdą z jego prac jednocześnie zastraszają i hipnotyzują.

Z niespotykaną umiejętnością Tour uchwyca drobne gesty i mimikę za pomocą zdecydowanych ruchów pędzla i emocjonalnych linii, które stanowią podstawę jego charakterystycznego stylu. Przede wszystkim jednak, to wybór tematów Toura, jest tym, co ściśle decyduje o kierunku każdej z prac. Na portretach Tour’a, mężczyźni rzadko bywają przystojni i pewni siebie, raczej jawią się otyli, źli, wymęczeni – zbytnio zajęci swoimi nerwicami by przejmować się pojęciem norm społecznych.

Bohaterki obrazów Tour’a natomiast, portretowane są w zgoła odmiennym świetle. Wady i niedoskonałości są niewidoczne na pierwszy rzut oka. Soczyste usta i zmysłowa linia szyi podkreślają atrakcyjność symetrycznej twarzy. Smukłe ramiona i zgrabne, długie nogi wydają się być specjalnie zaprojektowane by wystąpić na wybiegu podczas Tygodnia Mody. Lecz większa wnikliwość i bliższa obserwacja, szczególnie oczu, wskazuje na to, że zaraz pod powierzchnią czai się bardziej skomplikowana rzeczywistość.

“Wszystko jest w oczach,” tłumaczy Tour. “Jeśli bohater patrzy wprost na ciebie, oznacza to, że chce twojej uwagi, jeśli patrzy gdzieś daleko, zabiera ciebie ze sobą. Staram się przedstawiać kobiety by wyglądały silnie i delikatnie zarazem – po jednej emocji na każde oko. Postać ludzka zawsze mnie zaciekawiała” dodaje Tour.

Pierwsza indywidualna wystawa prac Tour’a ‘A Sneaking Suspicion’ miała miejsce w 2005 i była przyjęta owacjami. Teraz, przy wsparciu renomowanej galerii BLK/MRKT— galerii znanej z wystawiania prac takich artystów jak Jeff Soto, Jose Parla czy Tiffany Bozic—Tour może zaprezentować pełnię swoich umiejętności i wizji. ‘Secrets Travel’, druga solowa wystawa Tour’a właśnie w galerii BLK/MRKT, zwiedzana była przez nieprzebrane tłumy zwiedzających.

“Reakcje na prace Bena były niesamowite od samego początku” mówi Jana DesForges, właścicielka BLK/MRKT. “Jego studium portretu ma swoisty, natychmiastowy rezonans emocjonalny u oglądających, głęboki, prawie eteryczny, prowokujący reakcję widza. Było wielką przyjemnością móc przedstawić jego prace szerszej publiczności w US. Większość jego prac z kolekcji ‘Secrets Travel’ zostałą sprzedana kolekcjonerom jeszcze przed otwarciem wystawy. Całkiem niezły start jak na debiutującego, młodego artystę”.

„Jeśli miałabym spróbować zaszeregować prace Tour’a, sądzę, że nazwałabym jego prace częścią fali nowych, współczesnych artystów zainspirowanych designem, ilustratorstwem, muzyką i współczesnymi wydarzeniami” dodaje DesForges. “Prace Ben’a szczególnie skłaniają się w kierunku post-ilustracji, przywołując na myśl takich artystów jak Ralph Steadman czy Egon Schiele.”

Termin post-illustracji jest dobrym punktem startowym w analizie prac Tour’a. Jego wielkoformatowe obrazy i instalacje, tak jak te stworzone do wystaw ‘Secrets Travel’ czy ‘A Sneaking Suspicion’ rozpoczynają swoje życie jako szkice, które następnie modyfikowane są poprzez nakładanie kolejnych warst farby. Sam Tour określa swój proces twórczy jako czasochłonny.

Jeśli chcielibyście mieć pracę Bena Toura lub jej kopię u siebie w domu wejdźcie na stronę galerii BLK/MRKT. Ceny bardzo przyzwoite.

Sam artysta wypowiada się następująco:

źrodła: thetourshow, matthewnewton.us, creativetempest, flylyf, twitter,

Minęła dłuższa chwila zanim po ostatnich wydarzeniach zebrałam się do pisania. To moment kiedy z  nadzieją patrzymy na naszą rzeczywistość wierząc, że może tym razem uda się nam wszystkim i będzie inaczej. W polityce i społeczeństwie.

Ja tymczasem, nie czekając na te zmiany,  znalazłam miejsce, które gwarantuje natychmiastową zmianę nastroju zaraz po przekroczeniu jego progu. To miejsce wypełnione kolorem, pasją, talentem, energią, kipiące wręcz pozytywnymi wibracjami. Mowa tu o bubu, galerii z pięknymi, małymi rzeczami przy ul. Solec 50 w Warszawie. Miejsce to odbieram jako koncentrację energii wielu ludzi o niesamowitych zamiłowaniach, którzy w tworzonych przez siebie małych dziełach oddają kawałek swej duszy.  Z Eweliną, właścicielką bubu i dwoma Aniami na czele.

Oto jak one same mówią o bubu. Świat detali – puent, które decydują o efekcie końcowym. Nasz sklep na warszawskim Powiślu ma kolekcję kolorów i kształtów. Kompozycje, które tu prezentujemy dbają o gusta klientek. Są różnorodne tak jak one. Na awangardowe osobowości w bubu czekają torby Patrycji Smirnow, naszyjniki i kolczyki Mai Pietruszki oraz projekty Pauliny Plizgi. Niezwykłe kolczyki Dagmary Zielińskiej, która emocje ubiera w misterne, lekkie rzeźby dla odważnych.
A ostatnio do bubu wprowadziły się żywioły! Panny Pullip z http://dolladdiction.istore.pl/ dla wielbicieli fotografii, rękodzieła i mody.

Spójrzcie sami co między innymi możecie spotkać w bubu:

Podziwiane w majowym „100% EKO” Twoim Stylu torby Patrycji Smirnow. Tak jak z jajkiem i kurą – nie wiadomo co było pierwsze torby czy ekozofia Patrycji. Być może ekozofia narodziła się podczas wielogodzinnej, wielodniowej pracy nad supłaniem reklamówek w torby, a może torby powstawały jako efekt przemyśleń Patrycji.

Efektem pracy i przemyśleń są torby – małe, duże, ogromne, na łańcuszkach, z drewnianymi rączkami. Torby – kosze i kopertówki wieczorowe. Możemy przewieszać je przez ramie i nie trzeba się martwić, że przemokną. Bo nie ma takiej szansy. Torby są nieprzemakalne i niezniszczalne!

Misterne krajobrazy Anny Rutkowskiej stanowią najdelikatniejsze fragmenty bubuprzestrzeni. Kolczyki, broszki i naszyjniki, przezroczyste, niebiesko i zielonoprzezroczyste współgrają nie tylko ze zmysłami, ale też… z ciekawością. Jak utkać taki cichy świat? Wyrażający, to co najważniejsze, to, co ukryte między słowami….

Agata Friedman jest absolwentką warszawskiej szkoły złotniczej – Wytwórnia Antidotum i laureatką nagrody głównej w Konkursie Wytwórni Antidotum ”Ze srebrem–na palec” (2008), wyróżnienie w konkursie Fresh Metal (2009).
W jej pracach dominnują nowoczesne, przestrzenne formy oraz kolor, a użytymi materiałami są najczęściej srebro łączone z emalią, filcem i skórą.

bubu to jedyne miejsce w Polsce, gdzie na żywo podziwiać można żywioły – panny Pullip, cieszące się popularnością na całym świecie – kolekcjonerskie lalki z oferty sklepu DollAddiction. Idealne dla osób interesujących się fotografią, modą, sztuką i rękodziełem. Panny Pullip pozują, zmieniają się i miewają humory – jak żywe.

Uwaga bubu wciąga

Wrony z przyjemnością ogłaszają, że w ramach paktu o przyjaźni z bubu, będą donosić o kolejnych nowościach i wydarzeniach tam organizowanych.

bubu: solec 50, warszawa

facebook/bubu,

http://www.2xbu.com/

zdjęcie: joannaro99

Nowa płyta jest mniej mroczna od części pierwszej. Więcej jest funkowych nut, bujania, głosu Badu i tekstów jak zwykle mówiących dużo, znaczących i w żadnym razie nie miałkich.

Z pierwszym singlem, a dokładnie z wideo do niego wiąże się spory skandal i wstrząs jaki zaserwowała opinii publicznej i mediom Erykah w trakcie nagrania guerilla wideo.
13 marca 2010 Erykach wysiadła z białego samochodu Lincoln Continental z 1965 roku, przeszła wzdłuż jednej z ruchliwych ulic Dallas w Teksasie: Dealey Plaza, zdejmując z siebie kolejne warstwy ubrania aż pozostaje naga dochodząc do miejsca, gdzie ponad 46 lat temu zginął prezydent John F. Kennedy. Nagle pada strzał. Badu zostaje postrzelona, pada na chodnik. Tak wygląda teledysk do singla „Window Seat„.
Badu na swoim koncie Twitterowym napisała, że właśnie nagrali ‘wideo w stylu guerilla, bez wielkiej obsługi, w 1 ujęciu, żadnego planu zdjęciowego, beż żadnych przygotowań otaczających ludzi, ciszy na planie, w 2 minuty sprawa była załatwiona na przedmieściach Dallas, a potem tylko musieli szyyyybko biec’.
Zdjęcia były wykonywane bez pozwolenia, na oczach przechodniów, rodzin z dziećmi, zadziwionych pań itp.
No i zaczęło się. Oskarżenia w mediach o pogwałceniu pamięci prezydenta Johna F. Kennediego, o narażeniu małoletnich na nagość i wiele innych.

3 kwietnia 2010 w show  The Wanda Sykes Show Erykah Badu wyjaśniła publiczności, żę jej intencją w żaden sposób nie była zniewaga pamięci JFK. Powiedizała ‘mój punkt widzenia nie został poprawnie zrozumiany jak kraj długi i szeroki. JFK jest moim bohaterem, jednym z bohaterów narodu, rewolucjonistą, nie bał się (tu przejdę na oryginał, bo tłumaczenie polskie nie odda gry słowami)  he was not afraid to butt heads with America, and I was not afraid to show America my butt-naked truth.’

Coodie i Chike, rezyserzy wideo Window Seat, przyznali, że w trakcię kręcenia mieli przygotowaną ładną sumę pieniędzy na wypadek gdyby ich akcja zakończyłaby się aresztowaniem Erykah.

Eryka powiedziała, że jej wideo jest protestem przeciwko ‘zbiorowemu myśleniu’, myślenia masą i było zainspirowane wideo do utworu Lessons Learned duetu Matt and Kim. Badu dodała, że nie żałuje niczego.

2 kwietnia 2010 Badu została oskarżona o zakłócanie porządku, wykroczenie klasy C podlegające karze grzywny w wysokości do 500 dolarów na wniosek świadka Ida Espinosa, lat 32, Vernon.

Zatem czas na singiel w wersji live- wideo można nadal zobaczyć na stronie artystki: www.erykahbadu.com.Wydawca YouTube zablokował wideo na swojej stronie.

komentarz artystki w trakcie wywiadu dla Chelsea Lately Show

I trochę komentarzy fanów:

Erykah Badu (właściwie Erica Abi Wright, ur. 26 lutego 1971 r. w Dallas) – amerykańska wokalistka z pogranicza soulu i hip-hopu, obdarzona charakterystycznym głosem. Wokalistka od najmłodszych lat interesowała się śpiewem, malarstwem, tańcem. W wieku 14 lat zaczęła udzielać się w lokalnym radiu. W trakcie uczęszczania do szkoły artystycznej zaczęła rapować pod pseudonimem MC Apples.W1993 artystka rzuciła szkołę, by w pełni oddać się swemu największemu zamiłowaniu, czyli muzyce. W międzyczasie, by zarobić na własne utrzymanie, uczyła dzieci tańca. Erykah wraz ze swym kuzynem założyła duet pod nazwą Erykah Free. Artystka spróbowała również swoich sił w filmie „The Boulevard”. Na jednym z przyjęć piosenkarka została dostrzeżona przez Tima Grace’a, który stał się jej menadżerem. Kedaro Massenberg był kolejną osobą, która doceniła jej talent oraz pasję. Zafascynowany głosem artystki, zaproponował jej kontrakt w wytwórni Kedar Entertainment.

Pierwsza płyta piosenkarki ukazała się w 1997 r. pod tytułem: „Baduizm”, która osiągnęła status pięciokrotnej platyny. „Baduizm” wytyczył nowy kierunek muzyczny, nazwany przez dziennikarzy neo-soulem. W tym samym roku Erykah urodziła synka, któremu dała imię Seven. Ojcem dziecka jest André Benjamin z Outkast. W 2004 roku artystka ponownie została mamą, tym razem urodziła córkę, której nadała imię Puma.

Laureatka 4 nagród Grammy. Współpracowała z wieloma afroamerykańskimi muzykami, takimi jak: Jill Scott, The Roots, D’Angelo, Macy Gray, Andre 3000, Common. Najbardziej znane utwory autorstwa Badu to „You Got Me” (z The Roots), „Tyrone”, „Love Of My Live”.

Trzykrotnie była w Polsce.10 grudnia 2003 r. w ramach trasy koncertowej „Worldwide Underground” wystąpiła w warszawskiej Sali Kongresowej, 11 lipca 2006 r. w Warszawie w amfiteatrze w Parku Sowińskiego oraz w 2008 r. ramach festivalu Heineken Open’er Festivalw Gdyni.

Ma za sobą występy w filmach: Blues Brothers 2000, The Cider House Rules i House of D.

Jest właścicielką klubu Black Forest Theater w Dallas, gdzie organizuje liczne imprezy muzyczno-charytatywne, a także właścicielką wytwórni płytowej Control FreaQ Records.

źródła: wikipedia, www.erykahbadu.com

Na co dzień podziwiamy postępy przygotowań do wyznaczającego w zasadzie wszystko w naszym kraju Euro 2012. Po początkowym sceptycyzmie widzimy, że jest nadzieja, że część prac powstanie na czas. Przynajmniej te najbardziej kluczowe. W odległych od nas Chinach, podobnie jak u nas trwa wyścig z czasem by zdążyć z gigantyczną inwestycją – Expo 2010. Pomyślałam, że ciekawe będzie spojrzeć jak idą przygotowania na ok. miesiąc przed otwarciem wystawy. To temat ciekawy z punktu widzenia rozmachu inwestycji ale przede wszystkim ze względu na bardzo interesujące projekty architektoniczne pawilonów poszczególnych krajów.

Dla nas Polaków, jest to również dowód na to, że Polak potrafi. W Shanghaiu bowiem zobaczymy na żywo słynny już na całym świecie Polski pawilon – wycinanka projektu zespołu architektonicznego WWAA w składzie: Marcin Mostafa, Natalia Paszkowska i Wojciech Kakowski. To miło zobaczyć tak dobrą pracę wśród najlepszych prac architektów z całego świata. Więcej o koncepcji pawilonu Polskiego przeczytaj tutaj.

Zatem zacznijmy wycieczkę. Zdjęcia zrobione zostały w okresie od połowy stycznia do połowy marca.
Hmmm…. troszkę do zrobienia pozostało.
(6.01.2010)

The Cultural Center

Uderzająca podobne klimaty jak w okolicach stadionu Narodowego w Warszawie…

Zdjęcie zrobiono 6.01.2010

Wystawa Expo 2010 (w uproszczonym Chińskim: 2010上海世界博览会 Pinyin:Shànghǎi shìjiè bólǎnhuì) odbędzie się  na przedmieściach Shanghai‘u w Chinach od 1 maja do 31 października 2010 roku. Tematem tegorocznego Expo będzie hasło: „Better City – Better Life”. Wydarzenie to ma podkreślić rolę i status Shanghai’u jako wiodącego centrum ekonomiczno-kulturalnego w 21 wieku. Jak to w przypadku Chińskich wydarzeń bywa, targi Expo 2010 mają przyciągnąć największą dotychczas liczbę zwiedzających – oczekiwanych jest 70 milionów odwiedzających!!! Na targach pokażą się wystawcy ze 190 krajów i 50 organizacji.

Expo odbywać się będzie w części Shanghai’u zwanej Nanpu Bridge-Lupu Bridge który polożony jest po obu stronach rzeki Huangpu River, na obszarze 5.28 km².

W przeciwieństwie do Polskich organizatorów Euro 2012, w Chinach budowę licznych linii metra dowożących uczestników Expo 2010, rozpoczęto już kilka lat temu. 

Expo 2010 będzie miało wyjątkową obecność onlinową na stronie Expo Shanghai Online przygotowaną przez Tencent Holdings Ltd.

Co będzie można zwiedzać?

Budynek centralny zwany „Expo Axis” o największej konstrukcji membranowej (1tys m długości) wg projektu SBA (architekci) i Knippers Helbig (inżynierowie strukturalni).

5 pawilonów tematycznych zgłębiających temat wystawy – różne aspekty rozwoju urbanistycznego. Będą to: Urban Footprints, Urban Planet, Urban Dwellers, Urban Beings oraz Urban Dreams.

Bilety na wystawę Expo 2010 – wciąż dostępne.

A oto kilka fotek przygotowań pawilonów kilku z państw.

Australia – mocno krytykowany przez Australijczyków, uznany za zbyt normalny projekt

Chiny

Hiszpania – jeden z ciekawszych i często wspominanych projektów

Polska – omawiany od wielu miesięcy i chwalony przez architektów projekt pawilonu – wycinanki

Wielka Brytania – chyba najbardziej wyszukany projekt Expo 2010. Wysadzany 60 tysiącami akrylowych prętów z zatopionymi na końcach nasionami, szklany, powiewający pawilon Anglików – zwany Seed Cathedral.

źródła:  boston.com, wikipedia, shanghai.trade.gov.pl, expo2010,

zdjęcia: boston.com